چالشهای غیرورزشی گسترده در بزرگترین جام تاریخ: از ترامپ تا مسی، از ایران تا بحران مرزی
جام جهانی ۲۰۲۶ قرار است بزرگترین دوره تاریخ این رقابتها باشد؛ تورنمنتی با ۴۸ تیم، ۱۰۴ مسابقه، سه کشور میزبان و نزدیک به شش هفته فوتبال. اما اهمیت این جام فقط در ابعاد ورزشی آن نیست.
این دوره در نقطه تلاقی فوتبال، سیاست، مهاجرت، امنیت و روابط بینالملل برگزار میشود.
مسابقات در آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار خواهد شد و فینال برای ۱۹ ژوئیه برنامهریزی شده است. جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، از این دوره به عنوان جامی بزرگتر، فراگیرتر و پربینندهتر یاد کرده و از حضور میلیونها تماشاگر در ورزشگاهها و میلیاردها بیننده تلویزیونی سخن گفته است. اما همین ابعاد بزرگ، مشکلات بزرگتری هم ایجاد کرده است: قیمت بلیتها، ویزا، محدودیتهای مرزی و تنشهای سیاسی.
دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا، رابطه نزدیکی با اینفانتینو نشان داده و جام جهانی را بخشی از ویترین جهانی آمریکا میبیند. اما همزمان، سیاستهای مهاجرتی دولت او، کنترلهای مرزی و فضای امنیتی، نگرانیهایی را درباره دسترسی هواداران، داوران و حتی اعضای هیئتهای ورزشی به خاک آمریکا ایجاد کرده است. گزارشهایی درباره ممانعت از ورود یک داور سومالیایی و مشکلات اعضای هیئتهای مرتبط با برخی کشورها، این نگرانی را تقویت کرده است.
ایران نیز یکی از نمونههای روشن این پیوند میان فوتبال و سیاست است. از مسئله ویزا گرفته تا محرومیت ادعایی فدراسیون از سهمیه بلیت، حضور تیم ملی ایران در آمریکا با پرسشهایی فراتر از تاکتیک و ترکیب همراه شده است.
در زمین فوتبال، نامهایی مانند مسی همچنان جذابیت ورزشی جام را بالا میبرند؛ اما بیرون زمین، ترامپ، بحران مرزی، ایران، سیاست مهاجرتی و فشارهای دیپلماتیک، چهره این مسابقات را شکل میدهند. جام جهانی ۲۰۲۶ فقط جشن فوتبال نیست؛ آزمونی جهانی برای فیفا و میزبانانی است که باید ثابت کنند بزرگترین تورنمنت تاریخ میتواند واقعا برای همه قابل دسترس باشد.
