بازگشت دوباره عراقچی به اسلامآباد؛ نشانهای از تحرک تازه در مسیر دیپلماسی یا مدیریت بحران؟
در شرایطی که رفتوآمدهای دیپلماتیک ایران در منطقه افزایش یافته، بازگشت مجدد سید عباس عراقچی به اسلامآباد توجه ناظران سیاسی را به خود جلب کرده است.
این سفر که در ادامه یک تور منطقهای انجام شده، پرسشهایی را درباره اهداف واقعی این تحرکات و احتمال فعال شدن مسیر مذاکرات میان تهران و واشنگتن ایجاد کرده است.
وزیر امور خارجه ایران که پیشتر در قالب سفری منطقهای به پاکستان و سپس عمان رفته بود، اکنون بار دیگر به پایتخت پاکستان بازگشته تا رایزنیهای قبلی خود را ادامه دهد. این رفتوآمدها در حالی صورت میگیرد که فضای منطقهای در وضعیت حساسی قرار دارد و گمانهزنیها درباره احتمال شکلگیری یک چارچوب جدید برای گفتوگو افزایش یافته است.
بر اساس برخی گزارشهای داخلی، این سفر تنها به روابط دوجانبه محدود نمیشود و هدف آن انتقال شروط ایران برای پایان جنگ از طریق پاکستان بهعنوان یک میانجی منطقهای است. در این چارچوب، موضوعاتی همچون تعیین رژیم حقوقی جدید برای تنگه هرمز، دریافت غرامت، تضمین عدم تکرار اقدامات نظامی و رفع محدودیتهای دریایی مطرح شدهاند. گفته میشود این موارد خارج از پرونده هستهای تعریف شده و در قالبی جداگانه پیگیری میشوند.
در همین حال، وزارت امور خارجه ایران اعلام کرده که توقف عراقچی در اسلامآباد از قبل برنامهریزی شده بوده و او پس از این دیدارها عازم مسکو خواهد شد. به گفته این نهاد، محور اصلی گفتوگوها بررسی آخرین تحولات منطقهای و بینالمللی است.
از سوی دیگر، برخی منابع پاکستانی مدعی شدهاند که این سفر با هدف بررسی پیشنهادهای جدید انجام شده و حتی احتمال برگزاری دیداری میان نمایندگان ایران و آمریکا در اسلامآباد مطرح شده است. با این حال، یک منبع رسمی در پاکستان این ادعا را رد کرده و اعلام کرده که هیچ برنامهای برای ورود هیئت آمریکایی وجود ندارد و آتشبس فعلی همچنان برقرار است.
همزمان، برخی تحلیلگران از جمله خبرنگاران بینالمللی، این تحرکات را نشانهای از تلاش برای تدوین چارچوبی جهت پایان درگیریها ارزیابی کردهاند. به گفته آنان، تماسهای همزمان با بازیگران منطقهای و اظهارات اخیر مقامات آمریکایی درباره دریافت پیشنهادهای جدید از ایران، نشان میدهد که مسیر دیپلماسی همچنان فعال است.
در مجموع، بازگشت عراقچی به اسلامآباد را میتوان بخشی از یک روند پیچیده دانست که در آن دیپلماسی، میانجیگری منطقهای و رقابت سیاسی بهصورت همزمان جریان دارد؛ روندی که هنوز نتیجه مشخصی ندارد اما نشانههای آن از تداوم تلاشها برای مدیریت بحران حکایت میکند.
