واکنشها در داخل ایران به انتخاب مجتبی خامنهای به عنوان رهبر جدید
اعلام انتخاب مجتبی خامنهای به عنوان رهبر جدید جمهوری اسلامی پس از کشته شدن پدرش، علی خامنهای، موجی از واکنشها و بحثهای گسترده در داخل ایران برانگیخته است.
در حالی که برخی از حامیان حکومت در چند شهر برای اعلام حمایت و «بیعت» گرد هم آمدند، گزارشها از بروز نارضایتی و انتقاد در بخشهایی از جامعه نیز حکایت دارد.
خبرگزاری فرانسه گزارش داده است که پس از اعلام این تصمیم، در برخی مناطق تهران شعارهایی علیه مجتبی خامنهای شنیده شده است. همچنین ویدئوهایی در شبکههای اجتماعی منتشر شده که در آنها افرادی مخالفت خود را با این انتخاب ابراز میکنند.
تحلیلگران میگویند این تصمیم در جامعه ایران با واکنشهای متفاوتی روبهرو شده و نگرانیهایی درباره تمرکز قدرت در یک خانواده و پیامدهای آن برای آینده سیاسی و اجتماعی کشور مطرح شده است.
مهدی عقبایی، عضو شورای ملی مقاومت ایران، در گفتوگو با وبسایت «اسکای نیوز عربی» گفت تلاش برای تبدیل نظام جمهوری اسلامی به آنچه او «سلطنت موروثی» خواند، از طریق انتخاب فرزند رهبر پیشین، اقدامی است که به گفته او نمیتواند بحرانهای کنونی حکومت را حل کند.
او در این باره گفت: «تلاش نظام برای تبدیل استبداد مذهبی به نوعی سلطنت موروثی از طریق انتصاب مجتبی پس از مرگ پدرش، تلاشی ناامیدانه است که نمیتواند این کشتی در حال غرق شدن را نجات دهد.»
عقبایی همچنین افزود: «حکومت کنونی ایران امروز هیچگونه مشروعیت یا اعتبار واقعی نزد مردم ندارد و به قدرت رسیدن مجتبی ادامه همان روندی است که طی دهههای گذشته حاکم بوده است.»
او گفت به باور مخالفان حکومت، بخش بزرگی از جامعه ایران خواهان نظامی دموکراتیک بر پایه جدایی دین از دولت و برابری جنسیتی است و ایران غیرهستهای که با همسایگان خود در صلح زندگی کند.
در همین حال برخی پژوهشگران نیز به واکنش محتاطانه جامعه ایران نسبت به این تحول اشاره کردهاند. وجدان عبدالرحمن، پژوهشگر مسائل ایران، در گفتوگو با «اسکای نیوز عربی» گفت بخشهایی از جامعه ایران این انتصاب را با ناامیدی دنبال کردهاند.
او افزود: «در دوران رهبری پدر او، جامعه ایران با چالشها و فشارهای زیادی روبهرو بود و به همین دلیل بسیاری از مردم با احتیاط به این مرحله نگاه میکنند.»
به گفته این پژوهشگر، مجتبی خامنهای پیش از این حضور علنی گستردهای در سیاست نداشته و بیشتر به عنوان فردی نزدیک به ساختارهای امنیتی و مذهبی شناخته میشد.
عبدالرحمن همچنین احتمال داد در دوره رهبری جدید، نقش نهادهای امنیتی و نظامی در ساختار قدرت افزایش یابد و فضای سیاسی کشور تحت تأثیر این تحولات قرار گیرد.
