واشنگتن در صورت حمله احتمالی به ایران از چه سلاحهایی استفاده میکند؟
پس از حمله آمریکا به تأسیسات هستهای ایران در تابستان گذشته، اکنون نگاهها به سناریوهای احتمالی یک ضربه جدید دوخته شده است.
شبکه سیانان در گزارشی به بررسی گزینههای نظامی و انواع سلاحهایی پرداخته که واشنگتن ممکن است در صورت تصمیم به حمله دوباره به ایران به کار گیرد؛ موضوعی که در بستر افزایش تنش میان دو طرف مطرح میشود.
بر اساس این گزارش، سال گذشته بمبافکنهای بی-۲ نیروی هوایی آمریکا تعداد ۱۴ بمب از بزرگترین بمبهای متعارف جهان را بر اهدافی در ایران فرو ریختند، عملیاتی که بدون تلفات انسانی یا هوایی برای آمریکا انجام شد و با مشارکت دهها جنگنده، هواپیمای سوخترسان و هواپیماهای پشتیبانی همراه بود. با این حال، تحلیلگران معتقدند هرگونه حمله جدید بعید است تکرار دقیق همان الگو باشد.
افتتاح مرکز تازه هماهنگی دفاع هوایی و موشکی آمریکا و شرکای منطقهای در پایگاه العدید
یکی از گزینههای اصلی، استفاده از موشکهای کروز «توماهوک» است که میتوانند از زیردریاییها و ناوهای نیروی دریایی آمریکا و از فاصلهای دور از سواحل ایران شلیک شوند. دقت بالای این موشکها و امکان اجرای حمله از فاصله امن، خطر تلفات انسانی برای نیروهای آمریکایی را کاهش میدهد.
گزینه دیگر، موشک کروز هواپایه دوربرد موسوم به JASSM است. این موشک دارای کلاهک نفوذی به وزن هزار پوند بوده و بردی حدود ششصد و بیست مایل، معادل هزار کیلومتر، دارد. JASSM قابلیت شلیک از انواع هواپیماهای نیروی هوایی آمریکا از جمله اف-۱۵، اف-۱۶، اف-۳۵ و بمبافکنهای بی-۱، بی-۲ و بی-۵۲ و همچنین جنگندههای اف/ای-۱۸ نیروی دریایی را دارد.
تحلیلگران همچنین به نقش احتمالی پهپادها اشاره میکنند. هرچند ایالات متحده معمولا یک ناو هواپیمابر در خاورمیانه دارد، اما نزدیکترین ناو، یواساس آبراهام لینکلن، تا روز دوشنبه در هزاران مایل دورتر و در دریای چین جنوبی مستقر بود. ناوهای هواپیمابر معمولا با مجموعهای از کشتیهای پشتیبان همراه هستند که توان شلیک موشک و حمایت از عملیات را دارند.
پیتر لایتون، پژوهشگر مؤسسه گریفیت آسیا در استرالیا، میگوید هر رویکردی که دولت ترامپ برای حمله احتمالی انتخاب کند، به احتمال زیاد «دراماتیک» خواهد بود. به گفته او، دولت آمریکا تمایل به نمایش دارد و ترجیح میدهد عملیاتهایی کوتاهمدت با کمترین ریسک برای نیروهای خود انجام دهد.
به باور لایتون، اهداف احتمالی میتواند شامل منازل و دفاتر رهبران ارشد ایران باشد؛ اقدامی که اگرچه ارزش نظامی محدودی دارد، اما پیام سیاسی روشنی ارسال میکند. افزون بر این، منافع مالی رهبران و سپاه پاسداران نیز ممکن است هدف قرار گیرد، چرا که به گفته او بخش قابل توجهی از اقتصاد ایران، بین یکسوم تا دوسوم تولید ناخالص داخلی، تحت کنترل این نهاد قرار دارد.
