جای زخمهای زایمان سزارین؛ تهدید خاموش برای بارداریهای بعدی
نتایج یک مطالعه جدید نشان میدهد که برخی جراحیها میتوانند پیامدهایی داشته باشند که سالها بعد خود را نشان میدهند.
این یافتهها در نشریه «امریکن ژورنال آف آبستتریکس اند جینیکولوژی» منتشر شده و هشدار میدهد که جای زخمهای ناشی از زایمان سزارین ممکن است نقشی پنهان اما جدی در بروز یکی از خطرناکترین عوارض بارداری ایفا کند؛ عارضهای که میتواند جان مادر را تهدید کند.
این پژوهش که توسط محققان دانشگاه کالیفرنیا در لسآنجلس انجام شده، به وضعیتی میپردازد که با عنوان «چسبندگی جفت» شناخته میشود. این عارضه که در گذشته نادر محسوب میشد، اکنون به گفته پژوهشگران سالانه حدود ۱۴ هزار بارداری را درگیر میکند و به یکی از دلایل اصلی مرگومیر مرتبط با زایمان تبدیل شده است. در این وضعیت، جفت بهطور غیرطبیعی و عمیق به دیواره رحم میچسبد و پس از زایمان جدا نمیشود؛ مسئلهای که میتواند به خونریزی شدید منجر شود و در برخی موارد، برای نجات جان مادر، برداشتن رحم را ضروری کند.
بر اساس نتایج این مطالعه، سابقه زایمان سزارین مهمترین عامل خطر در بروز چسبندگی جفت به شمار میرود. جای زخمهایی که بر اثر این جراحی در رحم ایجاد میشوند، میتوانند نحوه اتصال جفت را در بارداریهای بعدی تغییر دهند. با این حال، سالها این پرسش مطرح بوده که چرا برخی زنان با وجود انجام زایمان سزارین دچار این عارضه میشوند، اما برخی دیگر نه.
پژوهش جدید نشان میدهد که عامل تعیینکننده، چگونگی ترمیم جای زخم داخل رحم است. به گفته محققان، مشکل اصلی در خود جفت نیست، بلکه در بافت جای زخم است که ممکن است ساختار داخلی رحم را تغییر دهد. اگر این بافت بهدرستی ترمیم نشود و حالت نامنظم یا درهمتنیده پیدا کند، مرز طبیعی میان رحم و جفت از بین میرود و زمینه برای چسبندگی خطرناک جفت فراهم میشود.
محققان با استفاده از روشهای پیشرفته تصویربرداری دریافتهاند که التهاب مزمن و فعالیت برخی سلولهای ایمنی میتواند مانع ترمیم سالم جای زخم شود و رحم را به محیطی ناایمن برای بارداری بعدی تبدیل کند. این یافتهها همچنین نشان میدهد که همه جای زخمهای سزارین یکسان نیستند و همین تفاوت میتواند توضیحدهنده اختلاف سطح خطر میان زنان مختلف باشد.
پژوهشگران امیدوارند این نتایج امکان شناسایی زودهنگام زنان در معرض خطر را فراهم کند؛ چه پیش از بارداری و چه در مراحل ابتدایی آن، تا با مراقبت دقیقتر، خطرات بارداریهای بعدی کاهش یابد و ایمنی مادران افزایش پیدا کند.
