ترامپ بازسازی «پناهگاه آخرالزمان» کاخ سفید را کلید زد!
در حالی که نگاهها به تغییرات ظاهری و سیاسی در واشنگتن دوخته شده است، صداهای حفاری در زیر چمنهای کاخ سفید خبر از پروژهای میدهد که ماهیت آن فراتر از یک نوسازی ساده است.
دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، دستور بازسازی یکی از مرموزترین و حساسترین نقاط جهان را صادر کرده است: پناهگاه زیرزمینی کاخ سفید که موسوم به «پناهگاه آخرالزمان» است.
گزارشهای جدید از طرحی پرده برمیدارند که در آن، همزمان با ساخت یک تالار تشریفاتی مجلل در بال شرقی، تاسیساتی عظیم و فوقسری در اعماق زمین در حال شکلگیری است؛ پناهگاهی که برای بدترین کابوسهای بشریت، از حملات اتمی تا روز پایان جهان، طراحی میشود.
میراثی از جنگ جهانی دوم: بازگشت به سال ۱۹۴۱
ریشههای این دژ زیرزمینی به یکی از تاریکترین دوران تاریخ معاصر بازمیگردد.
بر اساس گزارش شبکه خبری CNN و اسناد تاریخی، ایده اولیه ساخت این پناهگاه در سال ۱۹۴۱ و درست پس از حمله ویرانگر ژاپن به «پرل هاربر» شکل گرفت.
فرانکلین دی. روزولت، رئیسجمهور وقت آمریکا، در آن زمان دستور ساخت سازهای را داد که بتواند جان رئیسجمهور را در برابر بمبارانهای هوایی حفظ کند.
به گفته بیل سیل، مورخ انجمن تاریخی کاخ سفید، در آن زمان نیز سیاست سکوت مطلق حکمفرما بود. دولت وقت هرگز به طور رسمی اعلام نکرد که در حال ساخت یک پناهگاه ضدبمب است؛ بلکه این پروژه عظیم نظامی تحت پوشش ساده «ساخت امتداد جدید برای بال شرقی» پنهان شد.
اکنون، پس از گذشت بیش از هشت دهه، تاریخ در حال تکرار است و دونالد ترامپ با همان استراتژی مخفیکاری، دستور نوسازی کامل این میراث جنگ سرد را صادر کرده است.
تخریب کامل: پایان دوران «زیردریایی» بتنی
آنچه پروژه کنونی را از بازسازیهای معمول متمایز میکند، وسعت تخریب است.
گزارشها حاکی از آن است که عملیات اجرایی که از اکتبر گذشته آغاز شده، شامل تخریب کامل سازههای تاریخی و زیرساختهای موجود در زیر بال شرقی بوده است.
این سازه قدیمی که به دلیل راهروهای تنگ، سقفهای کوتاه و فضای بستهاش به «زیردریایی» تشبیه میشد، اکنون کاملاً از میان رفته است تا فضا برای سازهای مدرنتر باز شود.
این مکان که رسماً به عنوان «مرکز عملیات اضطراری ریاستجمهوری» (PEOC) شناخته میشود، قلب تپنده مدیریت بحران آمریکا در لحظات فاجعه است.
با وجود اینکه مقامات رسمی جزئیات دقیقی از طرح جدید ارائه نکردهاند، شواهد نشان میدهد که هدف جایگزینی سازه بتنی قدیمی با تکنولوژیهای پیشرفته قرن بیست و یکمی است.
خاطرات پناهگاه: از ۱۱ سپتامبر تا سفر بایدن
این پناهگاه زیرزمینی شاهد برخی از دراماتیکترین لحظات تاریخ آمریکا بوده است.
مشهورترین رویداد مرتبط با این مکان به صبح روز ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بازمیگردد؛ زمانی که سرویس مخفی، دیک چنی، معاون رئیسجمهور وقت را ثانیههایی قبل از برخورد هواپیما به پنتاگون، کشانکشان به داخل این پناهگاه امن برد.
علاوه بر نقش حفاظتی در برابر حملات فیزیکی، این مرکز به عنوان اتاق فرمانی برای عملیاتهای فوقسری نیز عمل کرده است.
گفته میشود برنامهریزیهای دقیق و محرمانه برای سفر غیرمنتظره جو بايدن، رئیسجمهور پیشین آمریکا به اوکراین در زمان جنگ، در دل همین اتاقهای امن انجام شده بود.
منابع آگاه میگویند که بازسازی فعلی شامل ارتقای سیستمهای ارتباطی و فرماندهی است تا رئیسجمهور بتواند حتی در صورت وقوع جنگ هستهای، کنترل کامل نیروهای مسلح را از زیر زمین در دست داشته باشد.
ابعاد امنیتی این پروژه به حدی گسترده است که حتی نهادهای نظارتی واشنگتن را نیز دور زده است.
جاشوا فیشر، مدیر اداری کاخ سفید، در جلسه کمیسیون برنامهریزی پایتخت اذعان کرد که عملیات تخریب پیش از دریافت مجوزهای لازم آغاز شده است.
او دلیل این تعجیل و پنهانکاری را ماهیت «فوقسری» تاسیسات زیرزمینی عنوان کرد.
در پی شکایتهای حقوقی برای توقف ساختوساز، کاخ سفید با دفاعیهای محکم به دادگاه اعلام کرد که هرگونه تأخیر در این پروژه «امنیت ملی را به خطر میاندازد» و میتواند به منافع عمومی ضربه بزند.
مقامات دولتی تاکید کردهاند که ملاحظات امنیتی مربوط به تاسیسات زیرین، دیکتهکننده تغییرات در سطح زمین بوده است و افشای جزئیات بیشتر در اسناد عمومی امکانپذیر نیست.
معماری بقا: از درهای فولادی تا دفاع در برابر پالسهای الکترومغناطیسی
شواهد تاریخی توصیفی دلهرهآور از پناهگاه قدیمی ارائه میدهند: مکانی با سقفهای کوتاه، دیوارهای ضخیم بتنی، درهای فولادی عظیم شبیه به گاوصندوقهای بانک و سیستمهای مستقل تصفیه هوا، آب و ذخیره غذا که میتوانست ساکنانش را برای مدتی طولانی زنده نگه دارد.
همچنین یک تونل فرار مخفی برای انتقال اضطراری رئیسجمهور به خارج از محوطه کاخ سفید در آن تعبیه شده بود.
اما کارشناسان امنیتی معتقدند پناهگاه جدید بسیار فراتر از این امکانات خواهد بود.
تهدیدات امروز دیگر تنها بمبهای سقوط آزاد جنگ جهانی دوم نیستند. سازه جدید باید توانایی مقاومت در برابر انفجارهای هستهای مستقیم، حملات شیمیایی و بیولوژیک و از همه مهمتر، پالسهای الکترومغناطیسی (EMP) را داشته باشد که میتوانند تمام تجهیزات الکترونیکی را از کار بیندازند. انعطافپذیری زیرساختی و توانایی اداره کشور از اعماق زمین، اولویت اصلی طراحان در پروژه جدید است.
هزینههای نجومی و بازیگران پشت پرده
در حالی که دونالد ترامپ اعلام کرده است هزینه ساخت «تالار تشریفاتی» جدید در روی زمین (که برآورد آن از ۲۰۰ به ۴۰۰ میلیون دلار رسیده) از طریق کمکهای بخش خصوصی تامین میشود، داستان بودجه بخش زیرزمینی متفاوت است. هزینه ساخت این دژ امنیتی که احتمالاً سر به فلک میکشد، مستقیماً از جیب مالیاتدهندگان آمریکایی و از طریق بودجههای محرمانه نظامی پرداخت خواهد شد.
تیمی متشکل از ارتش ایالات متحده، سرویس مخفی، دفتر نظامی کاخ سفید و پیمانکاران دفاعی متخصص در ساخت سازههای فوقسنگین (مشابه کسانی که بازسازی پنتاگون را پس از ۱۱ سپتامبر انجام دادند) در این پروژه مشارکت دارند.
با تخریب کامل تاسیسات قبلی، منابع امنیتی تایید کردهاند که پروتکلهای جایگزین و فوری برای حفاظت از جان رئیسجمهور در طول مدت ساختوساز در نظر گرفته شده است.
آنچه مسلم است، زیر چمنهای سبز و آراسته بال شرقی، مهندسان در حال ساخت یکی از پیچیدهترین سازههای بشر هستند؛ کشتی نوحی مدرن برای روزی که شاید جهان در آتش بسوزد.
