امارات؛ پوستش کلفت و گوشتش تلخ است!
هر کلمهای انگار هزار کلمه وزن داشت... اینگونه بود پیامهای شیخ محمد بن زاید آل نهیان، رئیس دولت امارات، در دیدار دیروز که فراتر از گفتوگویی گذرا در دل یک بیمارستان درابوظبی بود
بیانیهای از سیادت، تدوین منشور رابطه میان رهبر و ملت، و پیامیکه قدرت امارات متحده عربی را در برابر هر بدقصدی و توطئهای آشکار میساخت.
شیخ محمد بن زاید آلنهیان پیامِ خود را با لمسی انسانی آغاز کرد که گوهر مدل کشورش را به تصویر کشید. او به دیدار مجروحان رفت و میان شهروند و مقیم تفاوتی نگذاشت؛ اماراتی، هندی، سودانی و ایرانی... و آن ایرانی که از دست هموطنان خود زخم برداشته بود.
این توجه، تشریفاتی ساده نبود؛ تأکیدی بود بر این اصل که هر کس در این خاک زندگی میکند، امانتی بر گردن ماست، در اینجا نبوغ رهبری نمایان شد که «مدیریت بحران» را به «دربرگیری انسانی» تبدیل کرد و آرامش را به جان میلیونها نفر بازگرداند.
با لحنی آرام و مطمئن، اما قاطع و جدی، شیخ محمد بن زاید پیامی سخت و روشن به هر که جرأت کند استحکام این دولت را بیازماید، فرستاد، جهان چهره نرم امارات را میبیند؛ زیبایی شهرها، شکوفایی و توسعه... اما رهبر خواست یادآوری کند که چهره دیگری هم هست: قدرتی استوار که از خاک و انسان پاسداری میکند.
و آن جمله بلیغ و ماندگار او: «امارات پوستش کلفت است و گوشتش تلخ و ناگوار، کسی نمیتواند آن را بخورد»
این یک جمله نبود؛ خلاصهای بود از راهبرد بازدارندگی اماراتی، معنایش این است که گشایش اقتصادی و زیبایی عمرانی به معنای نرمش یا شکنندگی نیست؛ اینها میوه قدرتی ریشهدارند که ارادهای آهنین از آن حفاظت میکند.
اماراتی که پلهای دوستی با همسایگان و جهان میسازد، همزمان پوستی کلفت دارد که نفوذناپذیر است و ارادهای ملی که هرگز بر امنیت و ثبات خود معامله نمیکند. کشوری که راه توسعه و صلح را برگزیده، اما در حفاظت از این انتخاب، هیچ تردیدی به خود راه نمیدهد و با تمام توان ایستادگی میکند.
در میان سخنانش، از ستونهای استواری که خط مقدم دفاع از امنیتاند، قدردانی کرد: نیروهای مسلح، نهادهای امنیتی، وزارت کشور، دفاع مدنی و همه دستاندرکاران؛ گفت آنچه انجام دادند، افتخاری برای امارات و برای هر کسی است که به این سرزمین تعلق دارد.
اما آنچه بیش از همه دلنشین بود، قدردانی خالصانه از کل جامعه بود؛ شهروندان و مقیمان، او مقیمان را با صفت «مهمانان ما و اهل خانه ما» خطاب کرد و تأکید نمود که مواضع شایستهشان در این شرایط سخت، عمق تعلق خاطرشان به این وطن را نشان میدهد.
اینجا یکی از رازهای تجربه اماراتی آشکار میشود: این کشور تنها با منابع یا نهادهایش ساخته نشده؛ با روح همبستگی میان رهبری و ملت، میان شهروندان و مقیمان، در الگویی بینظیر از همزیستی و تلاش مشترک، همین همبستگی است که به امارات این توانایی را میدهد تا هر چالشی را به فرصت، و هر بحرانی را به لحظهای برای استوارتر شدن تبدیل کند.
شیخ محمد بن زاید آلنهیان. سخن را با وعدهای محکم و قاطع به پایان برد: «قویتر از پیش بیرون خواهیم آمد»
این فقط خوشبینی نبود؛ اعتماد رهبری بود که بحرانها را چشیده و میداند چگونه دشواریها را به پلههای رشد و تعالی بدل کند.
کلام او ثابت کرد که امارات کوهی بزرگ از اعتماد است و رهبریای که کرامت انسان و امنیت او را بر هر چیز مقدم میدارد، میتواند از هر توفانی عبور کند.
آری..
گوشت ما برای بدخواهان تلخ است، قلب ما برای خواهندگان صلح باز است، و مسیرمان با یقینی استوار به سوی فردا پیش میرود.
این همان امارات است: سرزمینی که قلبش به روی بیش از دویست ملیت گشوده، در همزیستی و همدلی؛ کشوری از صلح و امنیت، تسامح و تعالی.
