بوترهای مارمای لاتزیو؛ بازآفرینی سنت سوارکاران گله در کاناله مونترانو
در کاناله مونترانو، در منطقهای میان لاتزیو و توسکانا، سنتی چندصد ساله هنوز از میان نرفته است: سنت بوترها، گاوچرانان سوارکاری که زمانی ستون اصلی دامداری و زندگی روستایی مارما بودند.
اگرچه این حرفه به شکل گذشته دیگر حضور پررنگی ندارد، گروهی از سوارکاران تازه تلاش میکنند تاریخ و هویت این سرزمین را زنده نگه دارند. در این روایت، اسب فقط یادگار گذشته نیست؛ همچنان ابزار کار و نماد پیوند نسل امروز با روشهایی است که از نسلی به نسل دیگر منتقل شدهاند.
برخلاف تصویر آشنای گاوچران آمریکایی، بوترها ریشهای بسیار کهنتر دارند و برخی آنها را میراثی برآمده از سنتهای اتروسکی میدانند. واژه بوترو از واژهای یونانی به معنای کسی که گاوها را به حرکت درمیآورد، گرفته شده است. این افراد قرنها در پرورش گاوهای آزاد در مرتع نقش داشتند و مهارت اصلیشان، کنترل گلهها با تکیه بر اسب و توانایی سوارکاری کاری بود.
با ورود فناوری و تغییر شیوههای کشاورزی و دامداری، این حرفه تقریبا رو به زوال رفت، اما علاقه خانوادهها و انجمنهایی مانند «بوتری دی کاناله مونترانو» موجب شد بخشی از آن حفظ شود.
در گذشته بوترها گلهها را جمع میکردند، گوسالهها را از شیر میگرفتند، دامها را در حصارهای چوبی نگه میداشتند و برای شناسایی، آنها را داغگذاری میکردند؛ کاری که «مرکا» نام داشت و خودش به جشنی جمعی تبدیل میشد. امروز این سنت به شکل نمادین در جشن سالانه «ریارتو» بازآفرینی میشود. این مراسم هر ماه مه برگزار میشود و لحظه پیش از کوچ فصلی گلهها را زنده میکند. در مهمترین رقابت آن، تیمهای سهنفره سوارکار با طنابی انعطافپذیر به نام «لاچارا» گوساله را میگیرند و سپس با گچ، نشانی نمادین بر آن میگذارند.
