ساکنان بومی گرینلند؛ مردمانی که مالک زمینهای خود نیستند
گرینلند جزیرهای در قطب شمال است که بیش از ۹۰ درصد از جمعیت ۵۷ هزار نفری آن را اینوئیتهای بومی تشکیل میدهند و نزدیک به هزار سال است در این سرزمین زندگی میکنند.
با این حال، در این جزیره مفهومی به نام مالکیت خصوصی زمین به شکل رایج آن وجود ندارد و خرید و فروش زمین عملاً ممکن نیست.
مردم بومی گرینلند میگویند هیچکس مالک زمینهای قطب شمال نیست. در ساختار حقوقی این منطقه، افراد میتوانند مالک خانه خود باشند، اما زمینی که خانه روی آن قرار گرفته، در مالکیت شخصی آنها نیست. این شیوه مبتنی بر مفهوم مالکیت جمعی است؛ اصلی که بخشی از هویت تاریخی و فرهنگی اینوئیتها به شمار میرود و با وجود بیش از ۳۰۰ سال استعمار، همچنان حفظ شده و حتی در قوانین نیز منعکس شده است.
بحث درباره مالکیت گرینلند زمانی شدت گرفت که دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، بار دیگر موضوع کنترل آمریکا بر این جزیره را مطرح کرد. او گرینلند را داراییای راهبردی توصیف کرده و پیشتر گفته بود واشنگتن میتواند آن را خریداری کند. این اظهارات در حالی مطرح شد که دولت دانمارک بر حاکمیت قانونی خود بر این جزیره تأکید کرده است.
برای بسیاری از ساکنان بومی، طرح چنین موضوعی عجیب و حتی غیرقابل درک است. رینگستد، یکی از ساکنان ۷۴ ساله گرینلند، میگوید: «ما حتی نمیتوانیم زمین خودمان را بخریم، اما ترامپ میخواهد آن را بخرد؛ این برای ما خیلی عجیب است.» این سخنان بازتابدهنده شکاف عمیق میان نگاه سنتی اینوئیتها به زمین و رویکرد مبتنی بر مالکیت ملی یا تجاری در سیاست بینالملل است.
ترامپ در ادامه از تهدید به تصاحب اجباری جزیره عقبنشینی کرد و اعلام کرد که دسترسی کامل و دائمی آمریکا به گرینلند در چارچوب توافقی با ناتو تضمین شده است. با این حال، جزئیات این توافق احتمالی هنوز بهطور کامل روشن نشده است و ابهامها درباره آینده جایگاه راهبردی این جزیره همچنان ادامه دارد.
گرینلند به دلیل موقعیت جغرافیایی ویژه در قطب شمال و منابع معدنی قابل توجه، از اهمیت ژئوپلیتیکی بالایی برخوردار است. با این وجود، برای اینوئیتهایی که قرنها در این سرزمین زندگی کردهاند، زمین نه کالایی برای خرید و فروش، بلکه بخشی از هویت جمعی و میراث فرهنگی آنان محسوب میشود.
