انصراف ۳ عضو تیم ملی فوتبال زنان ایران از پناهندگی در استرالیا
دولت استرالیا امروز یکشنبه اعلام کرد که سه عضو تیم ملی فوتبال زنان ایران که در استرالیا درخواست پناهندگی داده بودند، تصمیم گرفتهاند به ایران بازگردند.
در ابتدا ۷ عضو تیم ملی فوتبال زنان ایران پس از حضور در رقابتهای جام ملتهای آسیا در استرالیا درخواست ماندن در این کشور را پذیرفته بودند، اما اکنون ۳ نفر از آنها تصمیم خود را تغییر داده و به همراه سایر اعضای تیم به ایران بازمیگردند.
روز ۱۸ اسفند، تونی بورک، وزیر کشور استرالیا اعلام کرد که «۷ عضو تیم فوتبال زنان ایران ویزای بشردوستانه در استرالیا دریافت کردهاند و میتوانند در استرالیا بمانند.»
وزیر امور داخلی استرالیا اعلام کرد این بازیکنان پیش از بازگشت چندین بار فرصت داشتهاند درباره گزینههای پیش روی خود با مقامهای استرالیایی گفتوگو کنند.
خبرگزاری تسنیم گزارش داد که مونا حمودی، زهرا سربالی و زهرا مشکینکار دو بازیکن و یک عضو کادر فنی تیم ملی فوتبال بانوان با انصراف از تقاضای پناهندگی در استرالیا، به مالزی رسیدند.
گزارش تسنیم حاکی است که این سه عضو «پس از حضور در مالزی و اضافه شدن به سایر ملیپوشان فوتبال بانوان ایران، در روزهای آتی به تهران سفر خواهند کرد.»
پیش از این محدثه زلفی، دیگر بازیکن تیم ملی فوتبال بانوان نیز تصمیم به بازگشت به ایران گرفت.
از میان هفت نفری که تصمیم به اقامت در استرالیا گرفته بودند، چهار نفر در حال بازگشت به ایران هستند.
در حال حاضر سه بازیکنی که تصمیم گرفتهاند در استرالیا بمانند، برای حفظ امنیت در مکانی امن نگهداری میشوند.
حواشی مسابقات تیم زنان ایران از خبرساز شدن نخواندن سرود ملی در بازی نخست و سپس سلام نظامی در دو بازی بعد آغاز و با جدا شدن پنج بازیکن و یک عضو تیم از اردو به نقطه جوش رسید.
نگرانیها درباره تیم ایران زمانی افزایش یافت که بازیکنان در مسابقه افتتاحیه جام ملتهای آسیا مقابل کوریای جنوبی در دوم مارچ هنگام پخش سرود ملی جمهوری اسلامی سکوت کردند و آن را نخواندند؛ اقدامی که باعث شد در ایران از سوی برخی «خائن در زمان جنگ» خوانده شوند.
تیم ایران در دو بازی آخر خود سرود ملی را خواند؛ موضوعی که باعث شد منتقدان گمان کنند مقامات دولتی که در طول مسابقات همراه تیم بودند، آنها را مجبور به خواندن سرود کردهاند.

در سالهای اخیر، خودداری برخی ورزشکاران ایرانی از خواندن سرود ملی به عنوان نوعی اعتراض نمادین به وضعیت سیاسی و اجتماعی در ایران تعبیر شده است.