«آبرامز هوشمند»؛ پروژهای آمریکایی برای بازنویسی جنگ زمینی
ارتش ایالات متحده بهتازگی از خطوط کلی پروژهای جاهطلبانه برای نسل تازهای از تانکهای خود با نام «M1E3 آبرامز» پرده برداشته است؛ طرحی که از آن بهعنوان یک «بازتنظیم اساسی» در مفاهیم جنگ زمینی یاد میشود.
این پروژه نشاندهنده فاصلهگرفتن واشنگتن از الگوی سنتی تانکهای بسیار سنگین و فوقزرهی است.
بر اساس اطلاعات منتشرشده، این پروژه صرفاً یک بهروزرسانی تدریجی برای ناوگان فعلی آبرامز نیست، بلکه تلاشی بنیادین برای پایان دادن به دوران «غولهای فولادی» بهشمار میرود. داگلاس آر بوش، معاون وزیر ارتش آمریکا در امور تدارکات و لجستیک، گفته است این تصمیم نتیجه ارزیابی دقیق محیط تهدیدات نوین است و تأکید کرده که زمان برداشتن «یک گام بزرگ رو به جلو» فرا رسیده است، نه ادامه مسیر ارتقاهای محدود گذشته.
در دهههای اخیر، دکترین نظامی آمریکا بر افزایش مداوم سطح زره تمرکز داشت؛ رویکردی که به گفته برخی مقامهای نظامی، به افزایش وزن و پیچیدگی لجستیکی تانکها انجامید. سرلشکر گلن دین، مسئول اجرایی برنامه سامانههای نبرد زمینی، اذعان کرده است که آبرامز دیگر بدون سنگینتر شدن قادر به افزایش توان رزمی نیست و کاهش ردپای لجستیکی به یک ضرورت فوری تبدیل شده است.
در همین چارچوب، فلسفه طراحی «M1E3» بر کاهش وزن و افزایش چابکی استوار شده است؛ رویکردی که هدف آن بازگرداندن توان مانور سریع و قابلیت استقرار در زمان کوتاه در میدانهای نبرد آینده عنوان میشود. این تغییر بهمنزله یک «رژیم سختگیرانه» برای تانکی است که سالها به نماد قدرت زرهی آمریکا تبدیل شده بود.
تحول مهندسی این تانک تنها به بدنه محدود نمیشود. یکی از محورهای اصلی پروژه، استفاده از سامانههای پیشران هیبریدی است که امکان بهرهگیری از انرژی الکتریکی را فراهم میکند. این فناوری، علاوه بر کاهش وابستگی به کاروانهای سوخت، مزیتی تاکتیکی موسوم به «پایش یا کمین خاموش» ایجاد میکند؛ حالتی که تانک میتواند بدون صدای موتورهای متعارف فعالیت کند و رد حرارتی و صوتی کمتری از خود بر جای بگذارد.
همزمان، طراحان بهدنبال کاهش نقش مستقیم نیروی انسانی هستند. استفاده از گلولهگذارهای خودکار، جداسازی خدمه در کپسولهای محافظتشده و فراهمسازی بستر برای ورود الگوریتمهای هوش مصنوعی به مدیریت وظایف، از جمله ویژگیهایی است که برای این نسل جدید در نظر گرفته شده است.
در سطح راهبردی، ارتش آمریکا «M1E3» را نهفقط یک تانک، بلکه یک گره دادهای هوشمند در شبکه نبرد یکپارچه میبیند. به گفته مقامهای نظامی، بهرهگیری از معماری سامانههای باز استاندارد، امکان بهروزرسانی سریع نرمافزارها و الگوریتمها را فراهم میکند تا این تانک همگام با تحولات فناورانه باقی بماند. این رویکرد نشان میدهد واشنگتن در جنگهای آینده، بیش از وزن زره، بر هوشمندی و برتری اطلاعاتی تکیه خواهد کرد.
