پیام احساسی بهجامانده از سال ۱۹۷۲: فضانوردی که خانوادهاش را روی ماه گذاشت
در یکی از انسانیترین لحظات تاریخ اکتشافات فضایی، چارلز دوک، فضانورد آمریکایی، در جریان مأموریت آپولو ۱۶ در سال ۱۹۷۲، مجموعهای از وسایل شخصی و پیامی احساسی را بر سطح ماه بر جای گذاشت.
این یادگاریها هنوز هم بهعنوان نمادی از پیوند علم، خطر و دلتنگی برای خانه شناخته میشوند.
ماموریت آپولو ۱۶ در تاریخ ۱۶ آوریل ۱۹۷۲ آغاز شد و چهار روز بعد، در ۲۰ آوریل، واحد فرود قمری با حضور چارلز دوک و همکارش جان یانگ بر سطح ماه نشست. این دو فضانورد نزدیک به ۲ روز روی ماه اقامت داشتند و در این مدت، آزمایشهای علمی متعددی انجام دادند و نمونههایی از سنگ و خاک ماه را جمعآوری کردند. در پایان مأموریت، آنها حدود ۹۵ کیلوگرم نمونه قمری را برای انتقال به زمین آماده کردند.
با وجود موفقیتهای علمی، این مأموریت بدون خطر نبود. واحد فرماندهی مأموریت با نقص فنی در یکی از موتورهای حیاتی روبهرو شد؛ مشکلی که میتوانست بازگشت فضانوردان به زمین را با شکست مواجه کند. بر اساس گزارشهای ناسا، اعضای تیم مجبور شدند برخی فعالیتهای برنامهریزیشده روی سطح ماه را به تعویق بیندازند تا کِن ماتینگلی، فضانورد مستقر در مدار ماه، بتواند موتور معیوب را تعمیر کند.
پس از بازگشت واحد فرماندهی به مدار مناسب، یانگ و دوک فعالیتهای خود را ادامه دادند، هرچند برخی برنامهها لغو شد. از جمله این موارد، آزمایشی بود که به «المپیک ماه» شهرت داشت و قرار بود توانایی پرش بلند و پرش طول در شرایط جاذبه کم ماه را بررسی کند. با این حال، حتی تمرینهای ساده نیز خالی از خطر نبود. جان یانگ در یکی از آزمایشهای پرش، به دلیل وزن تجهیزاتش تعادل خود را از دست داد و از ارتفاع حدود ۱٫۲ متر به پشت روی سطح ماه افتاد، اما لباس فضایی و کمربند ایمنی مانع آسیب جدی شد.
پیش از ترک ماه و بازگشت به واحد فرماندهی، چارلز دوک تصمیم گرفت بخشی از زندگی شخصی خود را روی سطح ماه باقی بگذارد. او عکسی از خانوادهاش را گذاشت که پشت آن نوشته بود: «این خانواده فضانورد چارلی دوک از سیاره زمین است که در ۲۰ آوریل ۱۹۷۲ بر ماه فرود آمد.» علاوه بر این، تکهای پارچه از لباس فارغالتحصیلیاش در مدرسه خلبانان آزمایشی نیروی هوایی آمریکا و مدالی به مناسبت بیستوپنجمین سالگرد تأسیس نیروی هوایی ایالات متحده نیز در کنار آن قرار گرفت.
دوک بعدها در گفتوگویی توضیح داد که هدفش از بردن عکس خانواده به ماه، ایجاد هیجان در فرزندانش بوده تا احساس کنند آنها نیز همراه پدرشان به ماه سفر کردهاند. این یادگارها همچنان روی ماه باقی ماندهاند و بهعنوان نشانهای ماندگار از بُعد انسانی مأموریتهای فضایی، یادآور این واقعیتاند که پشت هر دستاورد علمی بزرگ، داستانهایی عمیق از احساس، خانواده و خاطره نهفته است.
