کشتن ۸ نفر در روز، شغل یک مرد مهربان
برخی تصور میکنند سلاخها که حیوانات را میکشند افرادی بیرحم هستند، اما مردی اهل توابع شیراز که در جنوب تهران از پیشه سلاخی ارتزاق میکند، خلاف این موضوع را ثابت کرد.
سلاخی از مشاغلی است که بسیار کاربردی و از قدیم مورد نیاز جامعه بوده و تصور اینکه این شغل نباشد و مردم گیاهخوار شوند سخت است.
علیرغم سختی و عجیب بودن شغل سلاخی که اغلب تصور میکنند یک سلاخ موجود بیرحمی است که میتواند حیوانات را ذبح کند، فردی در جنوب تهران به شغل سلاخی شترها مشغول است که بسیار فرد مهربان و دلرحمی است.
وی که نامش روحالله احمدی است و در کشتارگاه به نام کلکو، به نام روستایی از توابع شیراز با همین نام شناخته میشود، سلاخی شترها را برعهده دارد.
کلکو در مورد شترها میگوید: «آنها ۴۸ ساعت پیش از ذبح خبر دارند که قرار است کشته شوند و به همین خاطر اشک از چشمانشان سرازیر است.»
شترها پیش از ذبح و زمانی که آنها را برای کشتن به دام میآورند، ناآرامی میکنند و کینه شتری که ضربالمثل مشهور ایرانی است به همین دلیل رایج شده است. تصور دندانهای دو سانتیمتری شتر هنگام ذبح، سلاخ را به ترس وا میدارد.
کلکو میگوید اگر از کودکی به اینکار مشغول نباشید در سنین بالا توانایی انجام اینکار را نخواهید داشت. شغل خانوادگی ما با شترها درگیر بوده و من اینکار را از کودکی انجام میدهم و اگر شغل من نبود هیچگاه توانایی انجام چنین کاری را نداشتم.
شترها گردن خیلی بلندی دارند؛ به همین خاطر کسی که آنها را ذبح میکند، در واقع نمیتواند از زیر، سر آنها را قطع کند. برای همین سلاخ به ناچار باید با چاقو شکاف بزرگی زیر گلوی حیوان ایجاد کند. وقتی که تمام خون از بدن حیوان خارج شد، او میتواند برود داخل همان محوطهای که با میله بسته شده و به آن تله میگویند. گاهی پیش میآید که شتر با گلوی شکافته از این محوطه فرار میکند. میگویند اگر شتر در این حال سلاخ را پیدا کند کار او تمام است.
کلکو میگوید: «یک بار پیش آمد که شتر فرار کرد و به سمت من آمد. شانس آوردم که از دستش فرار کردم.»
بعد از اینکه حیوان کاملا بیحرکت شد، یک پای شتر را میبندند به زنجیر یک بالابر که بالای سر تله است. به وسیله این بالابر حیوان را بالا میکشند تا روی زمین کشیده نشود. از این مرحله به بعد، تمام کارها روی هوا انجام میشود تا گوشت آلودگی پیدا نکند. بعد روحالله و همکارش سرحیوان را میبرند و پوست او را شکاف میدهند.