«شش ماهه» و افول یک فرمول تکراری در کمدی مدیری: چرا مهران سقوط کرد؟
پخش سریال «شش ماهه» بهتازگی از تلویزیون به پایان رسید؛ مجموعهای که انتظار میرفت بتواند بار دیگر مخاطبان را به تماشای سریالهای صداوسیما ترغیب کند
اما نتیجه نهایی با آنچه پیشبینی میشد فاصله زیادی داشت.
این سریال نهتنها موفق نشد خنده و سرگرمی قابلتوجهی ایجاد کند، بلکه برای بسیاری از بینندگان به نمادی از کماثر شدن کمدی به سبک مهران مدیری تبدیل شد.
تماشاگر با دیدن نام کارگردان و بازیگران، در ابتدا تصور میکند با اثری جذاب و خندهدار روبهرو خواهد شد، اما قسمتهای ابتدایی خیلی زود این انتظار را از بین میبرد. برخی مخاطبان چند قسمت به «شش ماهه» فرصت میدهند، اما حاصل این فرصت دادن، زمانی است که بدون خنده و جذابیت سپری میشود. فضایی که قرار بوده طنزآمیز باشد، بیشتر حس تکرار و بیروحی را منتقل میکند.
یکی از انتقادهای اصلی مطرحشده درباره این سریال، فاصله عمیق آن با جامعه امروز است. «شش ماهه» تلاش میکند حرف تازهای بزند، اما به سراغ موضوعاتی میرود که مخاطب سالها پیش با آنها آشنا شده است. سوژههایی که نه تازگی دارند و نه میتوانند خندهدار باشند. از کارگردانی که همواره ادعای همراهی با مردم داشته، انتظار میرود دستکم تصویری از شرایط واقعی جامعه ارائه دهد، در حالی که این مجموعه بیشتر شبیه جهانی جدا از زندگی روزمره مردم امروز است.
نگاه سطحی به انسان و روابط اجتماعی، نشاندهنده عقبماندن تیم سازنده از تحولات اجتماعی است. شوخیها گاهی شبیه تلاش ناموفق فردی میانسال برای همراهی با نسل z به نظر میرسد؛ تلاشی که نتیجهای جز تصنع و بیربطی ندارد. مفاهیمی که شاید در دوره سریالهایی مانند «پاورچین» یا «هیولا» کارکرد داشتند، در «شش ماهه» دیگر جذابیتی ایجاد نمیکنند و بیشتر نشانه گسست سازندگان از جامعهاند.
از نظر شخصیتپردازی نیز مسیر آشنای آثار پیشین مهران مدیری تکرار میشود. مردان زنذلیل، زنان عصبی و پرخاشگر، و شخصیتهایی که بارها در سریالهای قبلی دیده شدهاند، بدون تغییر جدی بازتولید میشوند. شاهین همان تیپ پسر عاقل و سادهای است که پیشتر نیز نمونههای مشابهش دیده شده بود. بازیهای اغراقشده و شوخیهای سطح پایین، حتی بازیگرانی چون علیرضا خمسه را نیز در موقعیتی مصنوعی قرار داده است.
در مجموع، «شش ماهه» بیش از آنکه یک تجربه ناموفق باشد، بهعنوان نشانهای از به بنبست رسیدن یک فرمول قدیمی در کمدی تلویزیونی تلقی میشود؛ فرمولی که سالها تکرار شد و حالا دیگر پاسخگوی مخاطب امروز نیست.
