رضا رویگری؛ هنرمندی که کارنامهاش در سایه حمایت از جمهوری اسلامی به حاشیه رفت
رضا رویگری، بازیگر شناختهشده سینما و تلویزیون ایران، روز ۱ بهمن ۱۴۰۴ در ۷۹ سالگی درگذشت.
با وجود کارنامهای پربار در سینما و تلویزیون و حتی حوزه خوانندگی، رویگری به دلیل مواضعش در حمایت از حکومت به حاشیه رانده شد.
خبر درگذشت او پس از سالها بیماری و مشکلات جسمی منتشر شد؛ دورهای که بخش قابلتوجهی از آن را در خانه سالمندان سپری کرده بود.
با وجود سابقه طولانی فعالیت هنری، مرگ رویگری بار دیگر بحثهای قدیمی درباره نسبت هنرمندان با جمهوری اسلامی و واکنش جامعه معترض ایران به این چهرهها را زنده کرد.
رضا رویگری متولد سال ۱۳۲۵ در تهران بود و فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۴۸ در تئاتر آغاز کرد. او در دهههای بعد، بهویژه پس از انقلاب، در آثار متعددی در سینما، تلویزیون و تئاتر حضور داشت و برای نسلهایی از مخاطبان با نقشهای تاریخی و مذهبی شناخته میشد.
با این حال، جایگاه او صرفاً به بازیگری محدود نماند و در سالهای پس از انقلاب، مواضع سیاسیاش نیز بهطور علنی مطرح شد.
رویگری از جمله هنرمندانی بود که حمایت خود از جمهوری اسلامی را پنهان نمیکرد. او بارها در مصاحبهها و برنامههای رسمی، از نظام سیاسی ایران دفاع کرد و در مراسم و رویدادهای حکومتی حضور داشت. یکی از شناختهشدهترین جلوههای این همراهی، اجرای سرودها و آثار موسیقایی با مضامین انقلابی و حکومتی بود؛ آثاری که بارها از رسانههای رسمی پخش شدند و به نماد وفاداری او به ایدئولوژی حاکم بدل شدند.
همین مواضع، دلیل اصلی نگاه منفی بسیاری از مخالفان جمهوری اسلامی به رضا رویگری بود.
از جمله مهمترین آثار سینمایی او میتوان به این موارد اشاره کرد: اجارهنشینها (۱۳۶۵)، شیخ مفید (۱۳۷۴)، دل شکسته (۱۳۸۶)، اخراجیها ۳ (۱۳۸۹). او همچنین در آثار تلویزیونی همچون مختارنامه (۱۳۸۳–۱۳۸۹)، دارا و ندار (۱۳۸۸)، معصومیت از دست رفته (۱۳۸۲)، محله بهداشت (۱۳۶۳) و محله برو بیا (۱۳۶۱) ایفای نقش کرد.
