آزمایش ساده ادرار میتواند اوتیسم را سالها زودتر از روشهای رایج شناسایی کند
پژوهشگران دانشگاه آریزونا موفق به توسعه یک آزمایش ادرار جدید شدهاند که میتواند نشانههای اوتیسم را با دقتی بالا و سالها پیش از روشهای تشخیصی مرسوم شناسایی کند.
دستاوردی که از نگاه متخصصان میتواند روند تشخیص این اختلال را متحول سازد و زمان انتظار خانوادهها برای دریافت نتیجه را به شکل چشمگیری کاهش دهد.
بر اساس نتایج این مطالعه، دانشمندان توانستهاند با بررسی مجموعهای از ترکیبات زیستی موجود در ادرار، احتمال ابتلا به اوتیسم را با دقتی نزدیک به ۹۰ درصد تشخیص دهند. این آزمایش بر پایه شناسایی ۱۷ فرآورده متابولیکی میکروبی طراحی شده است؛ موادی که توسط میکروارگانیسمهای ساکن روده تولید میشوند و به نظر میرسد ارتباط مستقیمی با عملکرد مغز و سیستم عصبی داشته باشند.
پژوهشگران اعلام کردهاند که در میان کودکان مبتلا به اوتیسم، حدود ۹ نفر از هر ۱۰ کودک دارای سطح بسیار بالایی از این فرآوردههای متابولیکی بودهاند. در مقابل، کودکان غیرمبتلا فاقد این الگوی غیرعادی بودهاند. به گفته تیم تحقیقاتی، کودکان دارای اوتیسم به طور میانگین دستکم سه نوع از این ترکیبات را در سطحی بالاتر از حد طبیعی در بدن خود داشتهاند.
دانشمندان معتقدند این مواد میتوانند به عنوان نسخههای تغییر یافته ناقلهای عصبی مهم مانند سروتونین و دوپامین عمل کنند؛ موادی که در تنظیم خلقوخو، حافظه، یادگیری و رفتار اجتماعی نقش اساسی دارند. به همین دلیل، پژوهشگران احتمال میدهند که افزایش این ترکیبات بتواند با برخی رفتارهای مرتبط با اوتیسم از جمله دشواری در ارتباطات اجتماعی و تعاملات رفتاری مرتبط باشد.
نتایج این تحقیق در نشریه علمی «Molecular Psychiatry» منتشر شده و توجه گسترده محافل علمی را به خود جلب کرده است. محققان همچنین از احتمال تعریف زیرشاخهای تازه از اوتیسم با عنوان «اوتیسم مرتبط با فرآوردههای میکروبی» خبر دادهاند؛ موضوعی که میتواند راه را برای درمانهای هدفمندتر در آینده هموار کند.
کارشناسان میگویند تشخیص زودهنگام اوتیسم نقش مهمی در موفقیت مداخلات درمانی و آموزشی دارد و میتواند کیفیت زندگی کودکان و خانوادههای آنان را بهبود ببخشد. همچنین امید میرود یافتههای جدید به کاهش نگاه منفی و انگ اجتماعی پیرامون اوتیسم کمک کند و والدین را برای مراجعه سریعتر به مراکز درمانی تشویق سازد. پژوهشگران حتی احتمال دادهاند که در آینده، روشهایی مانند تنظیم میکروبیوم روده از طریق پروبیوتیکها بتواند به عنوان بخشی از درمانهای نوین مورد استفاده قرار گیرد.
