این اختاپوسهای غولپیکر بر اقیانوسهای ۱۰۰ میلیون سال پیش حکمرانی میکردند
پژوهشی جدید نشان میدهد که در دوران دایناسورها، حدود ۱۰۰ میلیون سال پیش، اختاپوسهای غولپیکری در اقیانوسها زندگی میکردند که ممکن است از شکارچیان راس زنجیره غذایی بوده باشند.
این یافتهها تصویری متفاوت از نقش نرمتنان در اکوسیستمهای باستانی ارائه میدهد.
دانشمندان در این مطالعه با بررسی فکهای ۱۵ فسیل اختاپوس که پیشتر در ژاپن و جزیره ونکوور کانادا کشف شده بودند، تلاش کردند اندازه این جانوران را در زمان حیاتشان برآورد کنند. علاوه بر این، آنها با استفاده از روشی موسوم به «استخراج دیجیتال فسیل»، ۱۲ فک دیگر را نیز در ژاپن شناسایی کردند؛ روشی که در آن برشهای متوالی از سنگها اسکن میشود تا بقایای پنهان درون آنها آشکار شود.
نتایج نشان میدهد که طول این اختاپوسهای باستانی بین ۷ تا ۱۹ متر بوده است؛ اندازهای که آنها را همتراز با برخی خزندگان دریایی گوشتخوار آن دوران قرار میدهد. پژوهشگران میگویند بزرگترین فک کشفشده بهطور قابل توجهی از هر اختاپوس امروزی بزرگتر بوده است.
بر اساس تحلیلها، این جانوران دارای هشت بازو و بدنهایی کشیده بودهاند و احتمالا با دیگر شکارچیان دریایی مانند کوسهها و خزندگان عظیم رقابت میکردهاند. برخی دانشمندان معتقدند این اختاپوسها میتوانستهاند مشابه موجود افسانهای «کراکن» باشند؛ هیولایی دریایی که در روایتهای قدیمی به آن اشاره شده است.
یکی از چالشهای اصلی در مطالعه اختاپوسهای باستانی، ساختار نرم بدن آنهاست که بهندرت فسیل میشود. به همین دلیل، دانشمندان برای برآورد اندازه این جانوران، فکهای سخت آنها را که از مادهای مقاوم به نام کیتین ساخته شده، با نمونههای امروزی مقایسه کردهاند.
بررسیها نشان میدهد که فک بزرگترین نمونهها دارای نشانههایی از فرسایش شدید، از جمله خراشها و لبههای ساییدهشده بوده است؛ موضوعی که به گفته پژوهشگران، نشاندهنده توانایی این جانوران در خرد کردن طعمههای سخت مانند صدفها و استخوانها است.
با این حال، هنوز مشخص نیست این اختاپوسها دقیقا چه چیزی میخوردهاند یا تا چه اندازه با دیگر شکارچیان برای منابع غذایی رقابت داشتهاند. احتمال داده میشود که آنها از ماهیها یا نرمتنان تغذیه کرده و طعمه را با بازوهای انعطافپذیر خود گرفته و با فک قدرتمندشان تکهتکه میکردهاند.
نتایج این پژوهش در تاریخ ۲۳ آوریل در مجله «ساینس» منتشر شده و دانشمندان تاکید کردهاند که کشف فسیلهای بیشتر در آینده میتواند درک دقیقتری از نقش این جانوران در اکوسیستمهای دریایی باستانی فراهم کند.
