کدام کشورها بیشترین منابع آب شیرین تجدیدپذیر جهان را دارند؟
آمارهای بانک جهانی نشان میدهد برزیل با در اختیار داشتن حدود ۵.۷ تریلیون متر مکعب آب شیرین، در صدر فهرست کشورهایی قرار دارد که بیشترین حجم منابع آب شیرین تجدیدپذیر را در اختیار دارند.
پس از برزیل، روسیه با ۴.۳ تریلیون متر مکعب و کانادا با ۲.۹ تریلیون متر مکعب در رتبههای دوم و سوم جای گرفتهاند.
ایالات متحده و چین هر کدام با ۲.۸ تریلیون متر مکعب منابع آب شیرین داخلی تجدیدپذیر، در جایگاههای بعدی این جدول دیده میشوند. کلمبیا با ۲.۱ تریلیون متر مکعب و اندونزی با ۲ تریلیون متر مکعب نیز از جمله کشورهایی هستند که ذخایر قابل توجهی در این حوزه دارند.
این آمار علاوه بر حجم کل منابع، سرانه آب شیرین تجدیدپذیر را نیز بررسی کرده است. بر اساس دادههای سال ۲۰۲۱ که جدیدترین اطلاعات در دسترس تا سال ۲۰۲۵ محسوب میشود، ایسلند با ۴۵۶٬۳۵۱ متر مکعب آب شیرین تجدیدپذیر به ازای هر نفر، بالاترین سرانه را در جهان دارد. در مقابل، کشورهایی مانند مصر با ۹ متر مکعب و بحرین با ۳ متر مکعب در پایینترین سطوح سرانه قرار گرفتهاند.
در میان کشورهای پرجمعیت، هند با ۱.۴ تریلیون متر مکعب منابع آب شیرین، سرانهای معادل ۱٬۰۲۲ متر مکعب دارد، در حالی که چین با وجود منابع کلی ۲.۸ تریلیون متر مکعب، سرانهای برابر با ۱٬۹۹۲ متر مکعب ثبت کرده است. ایالات متحده با ۸٬۴۸۷ متر مکعب سرانه، وضعیت متفاوتی نسبت به این دو کشور دارد.
ایران در این جدول با ۱۲۸.۵ میلیارد متر مکعب منابع آب شیرین داخلی تجدیدپذیر قرار گرفته است. سرانه آب شیرین تجدیدپذیر ایران ۱٬۴۵۳ متر مکعب اعلام شده که آن را در میان کشورهای با منابع متوسط رو به پایین قرار میدهد. در منطقه خاورمیانه، کشورهایی مانند عربستان سعودی با ۲.۴ میلیارد متر مکعب و سرانه ۷۸ متر مکعب، و امارات متحده عربی با ۱۵۰ میلیون متر مکعب و سرانه ۱۶ متر مکعب، در ردههای بعدی قرار دارند.
در مجموع، کل منابع آب شیرین داخلی تجدیدپذیر جهان حدود ۴۲.۶ تریلیون متر مکعب برآورد شده است. با این حال، بر اساس توضیحات ارائهشده، برای بسیاری از کشورها برآوردهای بانک جهانی از دهه ۱۹۶۰ میلادی تاکنون تغییر چندانی نکرده و این موضوع میتواند نشاندهنده کمبود دادههای بهروز باشد، نه لزوماً ثبات واقعی منابع.
برآوردها نشان میدهد تنها حدود ۲.۵ تا ۲.۷۵ درصد از کل آب موجود در کره زمین را آب شیرین تشکیل میدهد؛ آبی که پس از فرآیندهای تصفیه، قابل مصرف است. بخش عمده آبهای سطحی شیرین در دریاچههای بزرگ آفریقا، دریاچه بایکال در روسیه و دریاچههای بزرگ آمریکای شمالی متمرکز شدهاند.