حمله به مراکز پتروشیمی ایران چه پیامدهای اقتصادی و نظامی دارد؟
افزایش حملات اسرائیل به زیرساختهای ایران، بهویژه تاسیسات پتروشیمی، پرسشهایی را درباره میزان تاثیر این ضربات بر اقتصاد ایران و توانایی آن در مختل کردن یکی از مهمترین بخشهای حیاتی مطرح کرده است
این بخشی است که تهران برای مقابله با تحریمهای غربی به آن تکیه دارد و پیامدهای آن میتواند به سطح ساختار حکومتی نیز کشیده شود.
به گزارش اسکاینیوز عربی، تحلیلگران مسائل ایران معتقدند که هدف قرار دادن این تاسیسات صرفا محدود به خسارت اقتصادی مستقیم نیست، بلکه ابعاد عمیقتری دارد که به تغییر ابزارهای فشار علیه تهران مربوط میشود. برآوردها نشان میدهد حتی اختلال جزئی در تولید یا صادرات میتواند زیانهای مالی قابلتوجهی به همراه داشته باشد، اما پیامدها فراتر از اقتصاد بوده و به حوزه راهبردی نیز گسترش مییابد.
در این چارچوب، هدف قرار دادن صنعت پتروشیمی حامل این پیام است که آمریکا و اسرائیل توان نفوذ به عمق صنعتی ایران را دارند و تنها به زیرساختهای نظامی بسنده نمیکنند.
وجدان عبدالرحمن، پژوهشگر مسائل ایران در لندن، در گفتوگو با اسکاینیوز عربی گفت که صنعت پتروشیمی پس از نفت، یکی از پایههای اصلی اقتصاد ایران است و این کشور بهعنوان اقتصادی وابسته به منابع انرژی، به نفت، مشتقات آن و همچنین پتروشیمی متکی است. او افزود که آمریکا پیشتر نیز این بخش را تحریم کرده، زیرا منابع مالی قابلتوجهی برای اقتصاد ایران و بهویژه سپاه پاسداران فراهم میکند.
به گفته او، حملات اخیر نشان میدهد که آمریکا وارد مرحله اجرای طرحی برای ضربه زدن به بخش انرژی ایران شده و این روند با هدف قرار دادن تاسیسات اقتصادی و حیاتی آغاز شده است. عبدالرحمن تاکید کرد که محروم کردن ایران از این ظرفیتها میتواند بر بخشهای گستردهای از اقتصاد داخلی اثر بگذارد و در عین حال منابع مالی سپاه را کاهش دهد.
او همچنین پیشبینی کرد که با پایان مهلتی که دونالد ترامپ برای ایران تا ۶ آوریل تعیین کرده، احتمال هدف قرار گرفتن تاسیسات بیشتری در حوزه انرژی وجود دارد و نشانههای این روند حتی پیش از پایان این مهلت نیز دیده میشود.
از منظر نظامی، نصر سالم، کارشناس نظامی، این تحولات را نشانه تغییر در ماهیت اهداف دانست و گفت که تمرکز حملات از اهداف نظامی سنتی به بخش انرژی بهعنوان یکی از منابع اصلی قدرت اقتصادی و راهبردی ایران منتقل شده است.
محمد محسن ابو النور، دیگر کارشناس مسائل ایران، نیز تاکید کرد که این رویکرد بیانگر انتقال تمرکز از رویارویی نظامی مستقیم به هدفگیری بنیانهای اقتصادی است. به گفته او، ضربه به این بخش به معنای وارد کردن فشار ترکیبی برای کاهش توان مالی دولت و ایجاد فرسایش تدریجی است.
او افزود که چنین حملاتی میتواند با تاثیرگذاری بر اشتغال، قیمتها و خدمات، فشار داخلی را افزایش داده و ساختار تصمیمگیری را با چالش مواجه کند.
