این مناطق تهران پایینترین نرخ باروری را دارند!
همزمان با کاهش نرخ باروری در کشور، تازهترین آمارها نشان میدهد مناطق برخوردار تهران کمترین میانگین فرزندآوری را به خود اختصاص دادهاند.
بر اساس دادههای سال ۱۴۰۳، میزان باروری ایرانیان به کمتر از ۱.۵ فرزند به ازای هر زن رسیده است. در این میان، استان تهران با ثبت نرخ ۱.۱ فرزند در سال ۱۴۰۳، چهار سال زودتر از میانگین کشوری به زیر سطح جانشینی رسیده است.
به گزارش ایسنا، هلیا اقدامی، پژوهشگر حوزه زن و خانواده و کارشناس گروه سبک زندگی مرکز مطالعات و برنامهریزی شهر تهران، با اشاره به روند کاهشی جمعیت در دهههای اخیر گفت مسئله جمعیت در ایران از یک موضوع آماری به چالشی فرهنگی و معنایی تبدیل شده است. به گفته او، ایران یکی از سریعترین افتهای باروری را در جهان تجربه کرده و حدود دو دهه است که نرخ باروری آن به زیر سطح جانشینی رسیده است.
اقدامی درباره وضعیت استان تهران توضیح داد که این استان در سال ۱۴۰۳ نرخ باروری ۱.۱ فرزند را ثبت کرده و پیشبینی میشود این روند کاهشی با شدت بیشتری ادامه یابد، بهگونهای که تا سال ۱۴۰۸ نرخ باروری کل در تهران به حدود ۱.۰۶ فرزند برسد.
بر اساس مطالعات انجامشده در شهر تهران، پایینترین میانگین باروری مربوط به مناطق ۱، ۲، ۳، ۵ و ۶ است؛ مناطقی که از نظر شاخصهای توسعهیافتگی در سطح بالایی قرار دارند. این پژوهشگر تاکید کرد که اگرچه بسیاری از زوجهای جوان مشکلات اقتصادی، مسکن و معیشت را مانع اصلی فرزندآوری عنوان میکنند، اما دادهها نشان میدهد موضوع تنها به مسائل اقتصادی محدود نمیشود.
اقدامی با اشاره به تغییر نگرش نسلهای جدید، بهویژه متولدین دهههای ۷۰ و ۸۰، گفت درک این نسل از مفهوم فرزند داشتن دگرگون شده است. به گفته او، نسل Z ایرانی فرزندآوری را نه ضرورتی طبیعی در مسیر زندگی، بلکه تصمیمی هویتی میداند که نباید به استقلال و پیشرفت فردی آسیب بزند.
وی افزود در فرهنگ سنتی ایران، فرزند نماد تداوم نسل و اعتبار خانوادگی بود، اما طی سه دهه اخیر با گسترش شهرنشینی، افزایش تحصیلات دانشگاهی، بالا رفتن سن ازدواج و دسترسی گسترده به اینترنت، نوعی فردگرایی فرهنگی شکل گرفته که در آن «خود» بر «ما» اولویت یافته است.
به گفته این کارشناس، در فضای مجازی که نسل Z روایت زندگی خود را بازتعریف میکند، فرزند بیشتر بهعنوان عاملی محدودکننده برای آزادی، رشد فردی و آرامش زوجها بازنمایی میشود. او تاکید کرد تا زمانی که نگرش به خانواده و فرزندآوری بهعنوان مانعی برای موفقیت فردی تلقی شود، سیاستهای مبتنی بر مشوقهای مالی به تنهایی قادر به تغییر این روند نخواهند بود.
